Ayşe nur’ların evlerinin bahçesinde bir ıhlamur ağacı vardı. Çok büyük bir ağaçtı. Öylesine büyük bir ağaçtı ki, babası ve hattâ dedesi bu ağacın ne zaman dikildiğini bilmediklerini söylerlerdi.
İlkbahar günleri yavaş yavaş geride kalıyor, yerini yavaş yavaş yazın sıcak günlerine bırakıyordu. Sıcak günlerde ıhlamur ağacının serin gölgesinde oturmak çok hoş oluyordu. Hele bir de ıhlamur ağacının çiçek açtığı günlere denk gelirse bambaşka bir güzellik ortaya çıkıyordu. Ihlamur çiçeğinin güzel kokusuna doyum olmuyordu.
Böyle bir yaz günü küçük Ayşenur ıhlamur ağacının altındaki sandalyelerden birine oturmuştu. Elinde nakış işlenen bezin gerildiği bir kasnak vardı. Ayşenur beze nakış yapıyordu. Nakışta kullandığı iplikler çok canlı renklere sahipti.
Ayşenur dalmış nakış işlerken dedesi, sokak kapısından içeri girdi. Ayşenur’u ağacın altında oturuyor görünce, ona doğru yöneldi. Yanına kadar geldi. Onu, siyah saçlarından okşadı.
-Benim küçücük kızım ne yapıyormuş bakalım?
Bunu söylerken sandalyelerden birine o oturdu. Ayşegül, bakışlarını elindeki bezden dedesinin yüzüne çevirdi. Ona bakmaya başladı. Dedesinin yüzünde o hiç eksilmeyen gülümsemesi vardı. Ayşenur da, dedesine gülümsedi. Cıvıl cıvıl sessiyle dedesine cevap verdi:
-Nakış işliyorum dedeciğim.
Dedesi de Ayşenur’a bakıyordu. Yaşına rağmen güçlü bakışları vardı. Siyah gözleri yuvasında ışıl ışıldı.
-Kız sen daha on yaşında bile değilsin!... Nakış işlemeyi nereden öğrendin? Senin yapabileceğin bir iş değil ki bu!...
Ayşenur, dedesinin yüzüne bakmaya devam ediyordu:
-Ablam öğretti dedeciğim. Zor bir şey değil ki...
-Öyle mi?... Ben de zor bir şey olduğunu sanırdım.
Ayşenur, oturduğu sandalyeden ayağa kalktı. Dedesinin yanına geldi. Yaptığı nakışı dedesine göstermek istiyordu.
-Bak dedeciğim!... Yaptığım nakışlara bakar mısın?
Ayşenur, işlemekte olduğu bezi dedesinin yanındaki sehpanın üzerine bıraktı. Dedesi, meraklı bakışlarla onun yaptığı işlemeye bakıyordu.
-Nedir bu yaptığın Ayşenur? Bana anlat bakalım.
Ayşenur, beze işlemekte olduğu tomurcukları gösterdi:
-Bak, bunlar gül tomurcukları dedeciğim!... Henüz daha açmamışlar!... Açacaklar!...
-Kız ne de güzel işlenecek motif bulmuşsun!... Kendin gibi gül tomurcuğu!...
Dedesi, Ayşegül’ü saçlarından okşamaya devam ediyordu. Yanaklarından da öptü onu.
-Bu tomurcuklar büyüyüp açacaklar değil mi çocuğum?
-Evet dedeciğim. Tomurcuklar büyüyüp gonca olacaklar. Sonra da açıp gül olacaklar.
-İşle yavrum işle!... Bu boş bezin üstüne tomurcuk işle!.. Biraz daha büyümüş goncaları işle!... Açılmış gülleri işle!...
Ayşenur, dedesinin duygulu bir ses tonuyla anlattıklarını dinliyordu:
-Ama, daha başka güzel şeyler de işle!... Bugün insanoğlu güzel duygulara muhtaç... Güzel hasletlere muhtaç... Elindeki beze, bu tomurcukları, goncaları, gülleri işlerken o küçücük yüreğine de bazı güzel duygu ve hasletleri işle...
Ayşenur, dedesinin anlattıklarından etkilenmişti:
-Ne gibi dedeciÄŸim?
-İnsanın muhtaç olduğu, hasret kaldığı pek çok güzel duygu ve haslet var kızım. Bunları da yüreğine işle. Her çocuk bunları yüreğine işlesin. Geleceğin toplumunu sizler oluşturacaksınız. İşlesin ki, sizlerin yürekleri, kalpleri, gönülleri bu güzel duygu ve hasletlerle bezenmiş olsun.
Dedesi konuşmasını yavaşlattı. Yüzündeki gülümseme gitmiş yerini derin bir düşünce hali almıştı. Ayşenur’un yüzüne daha bir yoğun baktı:
-O güzel duygu ve hasletlerin bazılarını söyleyeyim sana kızım. Sevgi onların en başta gelenidir. İnsanları sevmek çok büyük bir meziyettir. Hattâ hayvanları bile sevmek gerekir kızım. Bundan başka daha bir çok güzel duygu vardır. Saygı, vefa, merhamet, yardımseverlik, alçak gönüllülük, etrafına ikramda bulunmak, hediyeleşmek bunlardan sadece bir kaçıdır. Temizliği sevmek ve temiz olmak, çevrenin güzelliğini korumak duygusu da bunlar arasındadır. Bu duygularla bezenmiş yüreklere sahip bir toplum düşün çocuğum!...
Ayşenur’un yüzünde imrenme duyguları meydana gelmişti:
-Böyle bir toplum ne kadar güzel olur değil mi dedeciğim?!...
-Elbette. O zaman bin bir türlü kötü şeyin olduğu şu toplumda, pek çok güzel şeyin olduğunu görürdük. Birbirini seven insanlardan meydana gelmiş bir toplum düşün. Birbirlerine, bazılarını saydığım bu güzel duyguları besleyen insanlardan meydana gelmiş bir toplum hayal et. Bunun nasıl bir toplum olabileceğini tasavvur et kızım. İnsan olarak bu duygu ve davranışlara ne kadar muhtaç olduğumuz ortadadır!... Benim güzel kızım!... Onun için, bezine gül tomurcuğunu, gül goncasını, açılmış gülleri işlerken, yüreğine de bu duyguları işle. Her çocuk yüreğine bu duyguları işlemeli. Çünkü her yüreğe nakış gerek.
|
